Deprem sonrası yıkılan bir akıl hastanesinin enkazın da mahsur kalan Aysun ve Ece, fiziksel bir

kurtuluş mücadelesinin ötesinde, psikolojik bir yüzleşmenin içine sürüklenir. Başlangıçta iki farklı

karakter gibi görünen bu kadınlar arasında giderek artan gerilim, aslında tek bir zihnin içindeki

çatışmanın yansımasıdır. Ece’nin alaycı, korkusuz ve acımasız tavrı; Aysun’un bastırdığı öfkenin,

korkunun ve suçluluğun dışavurumudur.

Zaman ilerledikçe açlık, susuzluk ve ölüm korkusu, Aysun’un zihinsel savunmalarını zayıflatır. Ece,

onun geçmişine dair en karanlık anıları tek tek ortaya çıkarır: çocukluk travmaları, şiddet, kazalar

ve cinayetler… Her bir itiraf, Aysun’un gerçeklikle kurduğu bağı biraz daha koparırken, Ece’nin

gücünü artırır.

Final de ise kaçınılmaz olan gerçekleşir. Aysun, hayatta kalabilmek için vicdanını değil, içindeki

karanlık tarafı seçer. Ece artık sadece bir yansıma değil, kontrolü tamamen ele geçirmiş bir

gerçekliktir. Kurtarma ekipleri enkaza ulaştığında, geriye tek bir kişi kalmıştır.

Ve o kişi, soğuk kanlılıkla şu cümleyi kurar:

“Sadece ben varım…”

Toplum sustukça kötülük cesaret bulur, karanlık büyür ve en büyük suçlar görünmez hale gelir.

Kadınlara ve çocuklar’a yönelik taciz, şiddet ve mobbing bu sessizlikten beslenir.

Bastırılan travmalar yok olmaz; zamanla insanın için de başka bir kimliğe dönüşerek kontrolü ele

geçirir. Hayatta kalma ile vicdan arasında kalan insan ise en zor anında ya insanlığını korur ya da

içindeki karanlığa teslim olur. Aslında Günahkar her insanın bilinç altı zihninin karanlığıyla verdiği

derin ama sesiz bir mücadeleyi anlatır bizlere.